طبیعت به منزله مادر انسان است. ما در دامنه طبیعت ، احساس آرامش می کنیم چون از آن بیرون آمده ایم و دوباره در آن دامن پاک به خواب می رویم، لذا طبیعت با کسانی که با او صادق اند و بی ریا، همکار و همیار صمیمی است .در عین حال اگر در حضور او غیر راستی و درستی سخن گفته شود سخت سخت گیر است . و با تمام توان به خطاکار هشدار می دهد که :خطا کردی و دروغ گفتی .گاه اتفاق می افتد در جایی سخنی از روی دروغ یا غیبت نقل می کنیم کمی بعد هنگام رفتن ،سخت به زمین می خوریم بدون انکه علت ظاهری ان را بدانیم هیچ بعیدی نیست که این گوشمالی مادرانه طبیعت است که:ای فرزند در اغوش من نشستی اما زبان و پا و دست به خطا و دروغ گشودی.
📚از کتاب دیدار با خویشتن